Geef een bijdrage aan Dance4life

The J's Road Trip

RSS Feed
Following Jan and Jens in their Motorcycle Diaries

You are currently browsing the Reisverhalen category.

Chili

Chili

Zondag 3 okt

Daktari city

Na 17 km meter prachtig niemandsland rijden we een metamorfose in genaamd chili. Het is een stuk groener en jawel Nederlandse koeien langs de weg. We stoppen in Entre Lagos om een paar empanada’s te eten en door te rijden naar Valdivia. We vinden een soort pipilangkous huis waar de twins binnen kunnen staan en met een spitting image van beulah ballbreaker (ken je klassiekers… lerares in porky’s pretpark) als host. Top bedden, jens deze keer in het grote bed (van die oosterijkse met 9 dekens, waar je zo lekker in weg zakt). We dopen deze stad tot Daktari city, echt de helft van de bevolking hier kijkt scheel, zelf onze huiskat.

Na het zoeken naar een op maat gemaakte oordop van Jan op de plaatsen waar we naar hostels gezocht hebben (helaas niet gevonden), gaan we de binnenstad in en maken we ouderwets een blunder met het omrekenen van euro’s naar chileense peso’s en pinnen maarliefst omgerekend een slordige 750 euro, totale onzin maar je zal t maar nodig hebben. Gelukkig maken we in een geinige pub kennis met Kunstmann bier, een heerlijk lokaal biertje wat een favoriet wordt in Chili. Na wat eten van een gerecht met normale afmetingen (gooo) gaan we onze eerste nacht in in Chili. Daktari welterusten….

Maandag 4 oktober

Honden en laarzen

Na een supernacht van 10 uur knock out in onze comfi bedden, pakken we in en gaan we op zoek naar de Valdivia markt (enige atraktie in town). Geniaal,hier zitten de zeeleeuwen-honden en pelikanen gewoon te wachten op het afval van de visboeren.

We parkeren de twins bij de markt en zijn meteen een bezienswaardigheid bij de lokale zwervers. Na het ontbijt van een onvermijdelijk visje is het tot ziens valdivia en gaan we op weg voor een slordige 400 km richting Pucon, adventure capital van Chili.

Op aanraden van onze Garmin GPS (kaart chili blijkt niet echt betrouwbaar) doen we een shortcut en belanden we op een mega slechte baggerweg. Als je luiken net open zijn is het even aanpassen,maar we sturen er eigenlijk als twee ervaren off-roaders doorheen (links..rechts slinger en glibber) . Opeens hoor ik jens achter mij iets gillen vanuit zijn helm en hij knalt langs me en ik hoor “Hooonnnnddddddd”en ik zie een behoorlijk geïrriteerde herdershond een poging wagen om jens van zijn laars te ontdoen. Wat blijkt gedurende deze hele reis maakt de uitlaat van Jens iets los bij alle honden in zuid Amerika, erg geinig.

El Refugio wordt ons nieuwe thuis in Pucon, bij binnenkomst is het meteen thuiskomen, openhaardje aan, hangmat in woonkamer… top hostel met een Nederlandse eigenaar genaamd Peter, motoren kunnen veilig achter huis staan.

s’ Avonds uitgenodigd door een paar plaatselijke 20-jarige franse tourguides gaan we aan een welverdiende wijnmeuk uit een pak (het liefst zo goedkoop mogelijk probeert er nog 1 volkomen onnodig uit te leggen) en na een paar afsluitende hotdogs gaan we slapen.

Dindag 5 oktober

Met blauwe ballen in de hotsprings

Heerlijk uitgeslapen en besloten om te gaan paardrijden vandaag. We krijgen een paard die bij ons past.. en na het zien van jan wordt er meteen een paard gehaald zodat hij niet met zijn voeten op de grond komt. We krijgen beiden een vrouwtje.. jens krijgt een pittige en jan een pittige bitch. Beide paarden proberen elkaar de gehele weg dan ook te bijten (hoe geinig). Onze motoren met 750 pk blijken een stuk beter te luisteren dan de 1 pk. Die van jens probeert hem er steeds af te gooien en die van jan is gewoon een bitch. Maar paardrijden is te gek hier en het hard rijden en zacht rijden gaat ons goed af, daartussenin levert de nodige pijnlijke momenten op die ons nog een paar dagen zal bijblijven…au. Ons nageslacht is geen zekerheidje meer. ‘s Avonds lopend als lucky luck met een paar schrale dijbenen eten we de beste spareribs ooit klaargemaakt in een hout gestookte oven. Daarna besluiten naar een nabijgelegen hotspring te rijden ondanks dat we erg moe zijn, maar wellicht dat het goed is voor de opgelopen schade tijdens het paardrijden. Bad idea… Jan zijn achterlicht is kapot, het gaat hard regenen, kunnen het niet echt vinden en het is steenkoud. Na 30 minuten vloeken in onze helm vinden we uiteindelijk de hotsprings. Bij de ingang laat Jens uit pure vermoeidheid zeer verrassend zijn motor nog vallen en gaan richting hotsprings. Om de grote vraag What the F*ck doen we hier? nog groter te maken stappen we in een luke warm (ipv Hot) bad en drinken ons meegebracht blikje op. Na 30 minuten blauwbekken komen we daar onze nieuwe roomies tegen uit israel en genieten van een goede wijn uit fles in een ditmaal Hot spring……….Toch nog een good idea….

Donderdag 7 oktober

Meters maken op de Panamericana

De nacht was kort. Tip, deel nooit een kamer met een 1 meter 50 lange tourguide die normaal gesproken op 4000 meter werkt en astma heeft, die snurkt met gemiddeld 150 decibel zonder enige vorm van ritme. Licht geïrriteerd vertrekken we richting het noorden met als doel het bereiken van de wijnstreek. Na een tussenstop in Temuco voor een lunch waar jens overigens de wastafel bij gebrek aan papier als bidet aanziet (achteraf grappig als je in plaatjes denkt) rijden we door naar Santa Cruz (hallo wijngebied). Na 650 km sturen eten we een heerlijk visje die we natuurlijk afblussen met een heerlijke carmenere (ja ook rood mag bij vis).

vrijdag 8 oktober

Vino Vino en Vino en een heel blij ei.

Best indrukwekkend om te zien wat een aardbeving die recent heeft plaatsgevonden hier voor schade heeft aangericht. Op het plein staat alleen nog een gevel van een kerk en verschillende huizen en wijnhuizen zijn verwoest. Bij het wijnhuis Montgrass die we als eerste bezoeken hebben ze o.a.300.000 liter wijn verloren door de tanks die tijdens de aardbeving waren omgevallen (doodzonde wetende dat de Intriga wijnen hier ook vandaan komen). Na de tour rijden we door naar een van de beste wijnhuizen in de buurt Lapostolle. Geweldig om door die wijnvelden te gummen. We voelen ons hier aardig thuis en willen nooit meer weg….

Keurig met 0,05 promille rijden we toch maar naar huis. Het is tenslotte vrijdag en de voetjes kunnen van de vloer, dat betekend hier op zoek naar een zaaltje met muziek. We ontmoeten een plaatselijke mafia zoon en de avond gaat los. Halverwege de avond komt er een breed lachende mafkees die wij nooit zullen vergeten (lees smile van oor tot oor) naar ons toe, die ik denk de grootste fan is van het nederlands elftal ooit en nu eindelijk voor het eerst in zijn leven 2 nederlanders ontmoet, hij kan zijn geluk niet op en na 45 minuten meegezongen te hebben met hollanda. hollanda, knuffels, tik m aan…. etc etc weten we dit blije ei af te schudden. Om 5 uur gaat t licht aan en ook weer uit.

zaterdag 9 oktober

Hoezo hellingproef

Niet te geloven maar we weten een beetje brak toch binnen een uur te vertrekken. Vreselijk mooie tocht door wijnvelden, bergen en kronkelwegen. We lunchen in een klein plaatsje waar jens een fout garnaaltje doorslikt en al na een uurtje begint te pruttelen. De binnenkomst in Valparaiso is schitterend, wat een stad, alle straten zijn steil, elke hoek is anders met kunst overal waar je kijkt, er zit eigenlijk geen lijn in. We gaan op zoek naar hostal Carocal die ergens in een straatje omhoog blijkt te liggen. Stel je de steilste parkeergarage voor en doe dat x 2, die rij je in en na 500 meter houdt de weg op… en dan moet je dus weer achteruit omkeren, dit is heel normaal in Valparaiso. Gelukkig doen we dit met twee vingers in onze neus en de billen strak dichtgeknepen en vinden we al snel het hostal. Na wat aandringen en flirten met de dame achter de receptie is er opeens wel plek en mogen we ook de motoren in de binnenplaats parkeren. (parkeren in steile straten is niet fijn namelijk). Jens besluit om het gevecht aan te gaan met het foute garnaaltje en gaat er vroeg in, Jan doet een verkenningstocht in de stad tot in de kleine uurtjes. Wat een mooie stad…

zondag 10 oktober

Toeval bestaat niet

Valparaiso blijkt een bolwerk te zijn van kunstenaars die de vrije hand hebben om alles te schilderen waar ze zin in hebben. Super mooi.

In de middag jawel dat geloof je niet komen we de tourguide uit het wijnhuis Montgrass uit Santa Cruz tegen. Na een grondige introductie met hem en zijn vrienden in al hun favoriete cafe’s in valparaiso en Villa del Mar (ligt ernaast) weten we tegen zonsopgang toch het hostal weer te vinden.

Maandag 11 oktober

chillllllllldagje in Valparaiso.

Dinsdag 12 oktober

Op tijd remmen is best handig

We gaan richting Vicuna, een waanzinnig mooie rit dwars door de bergen en volledig off-road. Heerlijk gas erop en spelen. Onderweg komen we door hele kleine plaatsjes waar ze ons soms een beetje raar aankijken. Zoals al eerder zijn we niet zo goed in tijden en belanden midden in de bergen met nog 70 km off-road voor de boeg in het donker. Het wordt een gevaarlijke maar o zo mooie tocht

Opeens ziet Jan Jens ergens stoppen en naar iets wijzen. Nieuwsgierig zoals jan is kijkt naar de aangewezen plek maar vergeet genoeg te remmen en ramt gelukkig erg zachtjes achterop de motor van jens…. De vos waar jens naar wees is waarschijnlijk me tranen in zijn ogen lachend weer weggelopen. Hallo Vicuna. Een stadje met als trekpleister een sterren observatorium, maar de heren besluiten te kiezen voor een pizza en goeie fles wijn. We komen een topstel tegen die in Australië gewoond hebben met een kleine pizzeria, waar we alleen kunnen eten, we scoren ergens anders een flesje wijn en een paar glazen en avond is weer compleet.

woensdag 13 oktober

Ole Ole mijnwerkers worden gered

De dag begint ruk, motor van jan wil niet starten en na een uur of 2 pielen kunnen we weer op weg, de accu wordt door iets leeg getrokken, kortom negeren en verder rijden, lossen we later weer op. De bedoeling is om naar Copiapo te rijden maar dat blijkt iets te ver en we eindigen in een gat genaamd Vallemar. De tocht erheen is wel super, langs de kust. Gek genoeg is alles vol in dit gat en zijn we genoodzaakt om tegen een belachelijk bedrag een kamer in een echt hotel te boeken. Die avond wordt er historie geschreven en worden er 33 mijnwerkers uit de grond gehaald in Copiapo. In Vallemar gaat iedereen de straat op om al toeterend het te vieren (rare jongens die chilenen).

donderdag 14 oktober

U bent een journalist? tuurlijk…..

We gaan naar Copiapo en onderweg komen we mega veel vrachtvervoer tegen met belachelijke grote vrachten, wel mooi om te zien dat dat hier gewoon kan. In Copiapo komen we twee motorliefhebbers tegen ( BMW 1200 GS en een KTM 990 Adventure), zij geven ons veel erg goede tips over hoe we door noord chili heen moeten komen en hoe de wegen zijn, waar nog benzine te krijgen is en nog meer handige tips. We besluiten om nog even een kijkje te nemen bij de mijn waar gisteren de 33 mijnwerkers zijn gered. Dwars door de woestijn komen we bij een politiepost die ons de weg sperren en na wat Viva Chili en “hoezo, wij moeten er gewoon door” rijden we het terrein op. Er staan nog erg veel tv ploegen en we worden tegengehouden bij nog een controle post. Hier horen we dat er alleen journalisten nog door mogen. Gelukkig heeft jan nog een valse perskaart ooit gekocht in Bangkok en na het parkeren van de motoren lopen we voor poging twee naar de ingang. Na vreselijk belangrijk kijken mogen we door en bekijken t terrein waar dit wereldnieuws zich de afgelopen maanden heeft afgespeeld, hoe geinig is dit, we eten zelfs mee in de perstent en niemand die zich nog afvraagt of wij er wel behoren te zijn, midden in de woestijn met een motorpak aan… hahaha topper.

We gaan door en na een super mooie rit en natuurlijk weer in het donker komen we aan in Pan de Azucar (oftwel suikerbrood). Idylisch kampeerplekje in een baai aan het strand tussen bergen in…..helemaal te gek. We zetten onze tent op (altijd leuk in het donker), maken een kampvuurtje, koken een koningsmaal en proosten op een topdag.

Vrijdag 15 oktober

Antofagadver

Wakker worden met de zee op de achtergrond blijft een heerlijk iets. Naast de tent zitten wel een stuk of 10 aasgieren dat is dan weer minder (weten zij iets wat wij nog niet weten?). We pakken in en besluiten route 1 langs de kust te nemen met als doel Antofagasta. Hoe mooi kan een route zijn. Stijle zwarte bergen aan de ene kant en rode aan de andere, heel veel heerlijke lange bochten en af en toe komt de zee weer in zicht, super mooi. We komen zelfs een paar groepen andere motorrijders tegen en dan na circa 400 km…..rij je ongeveer de lelijkste stad in van chili, hallo antofagasta. Onderweg was de kilometerteller van Jens nog kapotgegaan wat o.a. betekent dat je niet meer kan zien hoeveel km je nog kunt rijden op je tank (kan best lastig zijn in een woestijn). We gaan naar hotel Brazil, wie weet fleurt het ons gevoel van de stad een beetje op (helaas). Gelukkig hebben ze een garage waar we kunnen sleutelen. s’ Avonds gaan we vroeg slapen met een hele mooie rit nog vers in onze gedachten.

zaterdag 16 oktober

Heupen van rubber

We besluiten om een dag te blijven om het een en ander te regelen. Eerst sleutelen we als 2 profs aan de motor van jens en komen er achter dat er een plastic-ring kapot is. We stropen de stad af maar zelfs met hulp van een plaatselijke held en zijn vriendin kunnen we niks vinden, hebben zelf een motor uit elkaar gehaald in een garage om te kijken of dat onderdeel zou passen hahaha je kunt hier echt alles maken. Die middag berusten we in ons lot en chillen even. O ja mocht je ooit naar de kapper gaan, zorg dat je de taal spreekt of een topper bent in hints, zodra je uitbeeld dat er een klein stukje af moet dan kan het zijn dat je zomaar je krullen mist. Rukkers. Het is zaterdagavond dus wat kan je doen…. we gaan lekker eten en na een mega black russian (verkeerd besteld) belanden we in een enorm winkelcentrum met disco (Salsa Moreno) ook hier blijkt dat nederlanders hele andere heupengewrichten hebben dan de zuidamerikaanse en na een paar uur hollands volksdansen gaat t licht aan en gaan we richting huis ( tip, neem altijd een kaartje mee van het hostal, kan zijn dat je spaans echt onverstaanbaar wordt in de ochtend)..

Zondag 17 oktober

Atacama woestijn, een makkie

Volledig fris en fruitig worden we wakker (oef en au) 8 uur hebben we niet helemaal gehaald maar rond 10.30 zijn we toch echt onderweg voor een 350 km rit dwars door de woestijn (motor kan circa 4oo km op een tank doen en te belazerd om een extra tankje mee te nemen). Dit is weer een onbeschrijfelijke rit dwars door Valle de Luna (Moon Valley) en Valle de Muerte (Valley of Death). Gelukkig rijden we met een kater door de droogste plek ter wereld. Na 260 km verspringt opeens de Garmin en geeft aan dat we nog 180 km moeten (oeps dat is te veel). Jawel we zijn verkeerd gereden en hebben een afslag gemist, midden in de woestijn (best lastig terwijl je maar 2 afslagen behoeft te hebben die dag, 1x links en 1x rechts). Gelukkig komt er een truck uit het niks die ons de juiste weg wijst. We slaan een weg in richting San Pedro de Atacama die gelukkig maar 105 km off-road is…we gaan t halen met onze benzine yahoo. Niemand kom je hier tegen, wel af en toe een splitsing zonder bord hahaha tja welke neem je dan. Gelukkig nemen we de goeie en komen we via Valle de Luna binnen in San Pedro de Atacama. Hostel Soncheck bied ons onderdak en we krijgen een kamer met eigen kat. Een chill dorpje waar de hippies duidelijk hun sporen hebben achtergelaten.  Met een pasta en een gezellig biertje met wat andere reizigers sluiten we de dag af…

Maandag 18 oktober

Kijk mam zonder handen….

Relaxed worden we wakker en na een heerlijk ontbijt ruilen we onze lonely planet Chili om voor een Bolivia exemplaar en halen we voor t sfeertje nog een landkaart erbij (deze blijkt achteraf een soort fantasiekaart te zijn wat niks klopt qua wegen). Na een gebruikelijke skype sessie met het thuisfront komen we twee gezellige Nederlandse dames tegen en besluiten met ze naar Laguna Cejun te rijden. Dit is geinig, het is zo zout dat je kunt blijven drijven met je handen en voeten tegelijk omhoog. (ps mocht je ooit besluiten om ook in zo’n zout meer te stappen, weet dan zeker dat je geen wondjes hebt en neem water mee om je af te spoelen aiai).

Volledig strak getrokken van het zout rijden we  onder het genot van een zonsondergang weer terug. Zwembroek in de hoek gezet (niet dat ie smerig is, maar om aan te geven hoe zout t was) kleine siesta en een hapje eten. Kortom eerste dag San Pedro was een goeie.

Dinsdag 19 oktober

Pas op explosieven…..

We hebben een infobron gevonden die ons kan helpen om op de juiste manier Bolivia in te gaan, te weten Andres ( jawel ook een africa twin rijder) tourguide in San Pedro. Zijn beste tip over de telefoon die dag was….. niet off-roadrijden rondom de stad want er liggen nog landmijnen… aha altijd lekker want we stonden net op het punt een stukje te gaan sturen.

Als alternatief hebben we beide onze achterbanden (met de hand) verwisseld. Best lastig, maar zonder binnenbanden lek te prikken deze keer, binnen 2 uurtjes een paar nieuwe noppenbanden, klaar voor Bolivia.

Verder vullen we de dag met compleet niks en dat gaat ons verbazend goed af….

Woensdag 20 oktober

Ai ai ai Holanda

Vanwege onze goede communicatie skills en oplettendheid natuurlijk vergeten te vertellen dat we een paar nachten langer blijven, met als gevolg dat we een ander hostel kunnen gaan zoeken. Gelukkig is er plaats bij de buren wat erg goed uitkomt want daar kunnen we op een privé parkeerterrein lekker aan de motoren sleutelen. Andres geeft ons naast erg goede tips ook een lesje onderhoud aan de motoren. De gevleugelde uitspraak van die avond waar hij met twee vingers in zijn neus een stuk of 8 kleine aankomende probleempjes aan de motoren wist aan te wijzen “ai ai ai Holanda”.  Kortom zelfs op onze leeftijd leren we nog steeds. Tot het punt dat onze medebewoners het geluid van de motoren zat waren lekker gesleuteld.

Donderdag 21 oktober

Wat is bougiesleutel in het Spaans?

Na ons sleuteldagje van gister blijkt dat we een niet al te handige bougiesleutel hebben meegenomen en we gaan met een woordenboekje op zak in het nabijgelegen plaatsje Calama (80 km) op zoek naar een goeie. Dit blijkt een lastige, ten eerste is het niet uit te spreken en ten tweede niet te vinden. Om de dag goed te maken verwennen we de motoren met een welverdiende wasbeurt. We verwennen onszelf die avond met een goeie Malbec uit Argentinië.

Vrijdag 22 oktober

Hallo Bolivia and goodby Chili

We hebben er zin in en staan al vroeg bij de douane om een tot ziens stempel te halen. Er blijkt een behoorlijke rij te staan en bij het zien van alle warme kleren die men aanheeft bekruipt het gevoel dat we het weleens erg koud kunnen gaan krijgen. Andres rijdt met ons mee naar de grens, erg leuk ritje op 4500 meter en het gaat nog hoger worden. De douane post van Bolivia is niet meer dan een uit de kluiten gewassen hut. We nemen afscheid van Andres en gaan met een grote smile de zuidelijke route in die echt iedereen ons heeft afgeraden vanwege de moeilijkheidsgraad van de wegen… maar ja wat kan je doen een koppige fries en jan……….

2 comments

Derde week

Deze week staat in het teken van rijden langs, naar en om een Lagootje (een meer in het spaans).

Maandag:
Na de monsterrit van de dag ervoor besluiten we na zeker 11 uur slaap gepakt te hebben om een chilldagje in te bouwen en te blijven hangen in het mooie Alumine. Nadat we onze site hebben bijgewerkt gaan we fijn een stukje rijden in de omgeving, heerlijk even knallen zonder koffers. Op sterk aanraden van de eigenaar van ons restaurant (de man hield niet op) gaan we naar een lagootje in de buurt te weten Ruca Choroi. Dit blijkt een bijzonder mooie rit te zijn dwars door een paar kleine dorpjes, waar de mensen te idyllisch wonen en zo te zien zoals het hoort op het platteland hier, nog gewoon 1 keer per maand in bad gaan.

Richting het meer zien we, jawel de eerste flamingo’s, geiten en nog wat wilde paarden hier en daar. Na de rit is het tijd voor een welverdiend onderhoudsbeurtje aan de motoren (olie, bandenspanning en ketting en een beetje gewichtig kijken). Deze dag wordt afgemaakt met een goed diner (een afsluitende sambuca is schaars hier) om vervolgens tevreden de ogen te sluiten.

Dinsdag:
De 7 lagootjes
Na de zoveelste mislukte poging om vroeg weg te rijden lukt het ons ook echt om rond 11 uur weg te rijden. We gaan van Alumine naar Bariloche en hier rijden we dwars door het 7 meren gebied. Dit blijkt een rit te worden om nooit te vergeten (ook omdat we nu geleerd hebben dat je lichaamstemp te hard stijgt als je een fleecejas onder je windstopper doet en te belazerd bent om het gewoon uit te trekken). Voordat het spektakel begint stoppen we in San Juan de los Andes voor een lunch… Ik mag zeggen met recht de grootste schnitzel die ik ooit gezien heb, lijkt wel een gepaneerde struisvogel en ja hoor gewoon weer 2 gerechten besteld).

struisvogel

We negeren de grootte van deze lunch en vallen aan. Zelfs de eigenaar van deze tent is trots op onze schranspartij (hulde eindelijk respect) als blijkt dat we m echt op hebben gegeten. Hierna duurt het wel een uur voordat de struisvogel is ingedaald, maar toch. We beginnen dus goed gevoed aan een off-roadrit (Voor de liefhebbers de RN 234) van gewoon grind/gravel afgewisseld met een flink stuk met dikke stenen en kuilen, twee man volledig in hun element en we knallen als twee kleuters in een zandbak erop los, het is een wonder dat we niet lek rijden (bandenkeuze blijkt een topper). Midden op deze rit gebeurd er iets bijzonders, we blijken recht tegen de grootste oldtimer rit van zuid-Amerika in te rijden die deze dag van Bariloche naar San Martin gaan. We filmen elkaar en zwaaien er op los. Tof om te zien dat ook deze coureurs het erg leuk vinden wat wij aan het doen zijn.


(ditmaal ivm auteursrechten even geen muziek erbij)

Na 3 uur op deze wegen te rijden en een scheurende jens voor je, heeft jan het gevoel dat het stof echt via z’n ogen tussen z’n schedel is gaan zitten (lenzen it’s a bitch). We zijn erg blij als we Bariloche binnen rijden, een stad met een intens mooi uitzicht over een groot meer met besneeuwde bergtoppen aan de overkant.

De straten zijn steil en het is een behoorlijk stuk drukker dan Alumine (verkeersregels zijn ook hier volledig vrij interpreteerbaar). Na even rondrijden op zoek naar een hostel stoppen we bij een goede, dachten we, maar nadat we 2 nachten hadden geboekt blijkt het een hotel te zijn met meer dan onbeschoft personeel en circa 150 graden op de kamers). We zijn moe en er klaar mee, met als gevolg dat ik keurig mijn motor uit mijn handen laat vallen op de steile helling voor het hotel met het afhalen van de koffers  en breek mijn schermpje af op de koffers van Jens (altijd je motor in een versnelling zetten bij parkeren op een helling, les 1). Mega balen en de schurft erin. Om het goed te maken verwennen we onszelf met een goed flesje wijn en lekker eten. Voor de rest is er niet veel te doen die avond.

Woensdag:
Op zich een wonder dat we wakker zijn geworden en vragen ons af of we “well done” zijn na een nacht slapen in deze bloedhete kamer. Meteen ons gereedschap gepakt en de leidingen dicht gedraaid (waarom niet een nacht eerder denk je dan, wijn maakt meer…….). We hebben een missie vandaag, te weten: het zoeken naar een nieuw windschermpje en op zoek naar een nieuw hostel. De Honda dealer was zo gevonden (ole ole voor t internet) en het Hostal Piuke om de hoek is meteen thuiskomen. Bij de Honda dealer verkopen ze bijna alleen 125cc crossmotoren en die hebben  natuurlijk geen schermpje (was te verwachten). Maar gelukkig werken er een paar toppers en na samen met hen het “Handig Spaans Boekje” (Con & Emile bedankt) geraadpleegd te hebben komen we tot een compromis, ze gaan er 1 maken van een soort alternatief scherm. Morgen kunnen we al m ophalen.. kosten, een slordige 100 euro. Met een smile van oor tot oor gaan we de avond in.

Donderdag:
Yahoo in een nieuw hostel waar de kamer een heerlijke temp heeft van 20 graden en de motoren veilig in de aansluitende garage van de eigenaar mogen staan. Deze dag is een chilldag, we verkennen het dorpje, jens gaat eindelijk naar de kapper (voor wie m niet kent, hij is kaal) en ik ga op zoek naar een zonnebril, wat erg handig is als je met vizier open wilt rijden. Iedereen die motor rijdt weet dat als je net je vizier open doet er altijd net een uit de kluiten gewassen mega vlieg binnenkomt zeilen. Eind van de middag is een erg mooi moment want de motor heeft een mooier scherm dan verwacht, de dag kan niet meer stuk. Met die gedachte besluiten we om de avond (het is ten slotte ook donderdag) in een bar genaamd Wilkenny door te brengen. We gaan aan de Wilkenny red lager. Dit is een soort IJ-bier met gist. Mijn god wat wordt je daar snel dronken van. Kortom 2 uur later slingeren we vermakelijk voor de hele zaal van lamp naar lamp. Wat een top avondje het weggaan daarentegen was een ander verhaal, Jan’s jas blijkt opeens weg te zijn en na wat aangeschoten rondzoeken blijkt dat mijn jas er nog te zijn, volgens een Spaanse mededrinkbroeder maar hij weet niet waar. Gebeurt niet vaak maar Jan werd nijdig toen bleek dat de portier de jas even voor hem zelf heeft weggehangen en niks wilde zeggen. In het kort het hek was van de welbekende dam. De portier schrok en haalde heel snel Jan’s verloren gewaande jas gewoon uit een kast vlak bij hem (waarschijnlijk eindelijk een jas in zijn maat), met een Jan vol adrenaline gaan we op zoek naar een kalmerende hotdog (argentijns voor broodje shoarma vroeg in de ochtend).

Vrijdag:
De heren worden wat brak wakker en besluiten in de omgeving rond te rijden en een ontbijtje/lunch te scoren aan het meer. Met zo’n uitzicht wordt je wel erg prettig wakker.

We rijden richting Lao Lao, wat een waanzinnig mooi gebied is dit, we kunnen hier zelfs golfen en skiën. ‘s Avonds veel goeie plannen uitgedacht met de receptie dude van het hostel (jawel ook een Tool fan) maar de opa’s worden niet meer wakker uit hun “voordat we los gaan siesta”.

Zaterdag:
Yahoo we gaan skiën, hoe te gek is dat. Je rijdt 10 minuten op de motor de berg op je huurt een paar ski’s en schoenen en voordat je het weet sta je op de piste. Het is een topdag. The J’s gaan volop de berg af en genieten net als op de motor van elke bocht.

Wat een verrassing ook hier is het eten goed en we besluiten op een terrasje te zitten met uitzicht over het meer. We eten en drinken wat, als daarna een nieuwe serveerster vraagt of we nog wat willen hebben, gelukkig spreken we nu echt goed spaans en leggen uit ,dat we net gegeten hebben, je raad t al … 10 minuten later komt de exact zelfde bestelling aan (ze blijkt portugees te zijn, lag dus natuurlijk niet aan ons). De rest van de dag is alles uit de piste halen om ‘s avonds volledig rozig te gaan slapen (heerlijk). Morgen vroeg op om naar chili te gaan………

Stay tuned voor week 4

13 comments

De tweede week

De tweede week staat in het teken van meters maken, bij deze een verslag:

Eerste stukje Off-road

Na een goede nacht in San Clemente proberen we op tijd weg te gaan naar Miramar. Eerst even de eerste week posten op de site en een klein desayunootje (ontbijten is niet echt een Argentijns ding), wat kan er gebeuren, afijn om 12.00 uur gaan we op pad. We ontmoeten ons eerste stuk off-road rijden, echt heerlijk knallen over het grind (toch anders met 2 volle koffers aan je motor). In Pinamar vieren we dit met een heerlijke lunch (goed wijntje en een stukje Lomo). Tegen de avond komen we aan in Miramar, wat qua tijdstip niet geheel handig is als je nog een slaapplek wil zoeken. We vinden een klein hotel in het centrum,waar na vragen of de motoren seguro kunnen staan, de eigenaar druk begon te meten om te kijken of ze zelfs in de hotel lobby kwijt kon. Dit vonden we iets te gek en om de hoek was een parkeergarage die de twins onderdak heeft geboden.

Documenten por favor

We besluiten de volgende dag ruim 400 km te sturen richting Sierra de la Ventana (een nationaal park). Vol goede moed op pad en we zijn het dorp nog niet uit of we worden staande gehouden door de politie die trouwens bij elk dorpje bij binnenkomst staan. Bromsnor 1 lacht vriendelijk en wijst naar zijn gele hesje en gebaart waarom wij die niet hebben en of we af willen stappen. Wij leggen uit in ons vloeiend spaans dat onze motorkleding als een soort Hans Klok actie bij zonsondergang licht geeft en dat iedereen ons kan zien (zie twee man dit uitbeelden, erg grappig). Opperbromsnor 2 meldt zich en gelooft er natuurlijk geen snars van. Maar na het laten zien van de Che Guevara route kaart, wat gracias en duimen opsteken naar zijn motor, vonden zij al snel dat we de beste kleding hadden die ze ooit hadden gezien, kortom helm weer op gas richting Sierra op deze zonnige dag.

We rijden flink door en komen in Necochea waar we een korte lunch in gedachte hadden. Tijdens het eten blijven er veel mensen staan bij de motoren en 1 kerel komt zelfs aan tafel zitten om te kletsen. Hij blijkt met zijn zoon een paar maanden door Peru en Bolivia gereden te hebben op een Honda varadero en kawasaki e-650 ( rijke mensen hier). Hij woont om de hoek en vraagt of we een bakkie koffie willen doen bij hem thuis en foto’s te kijken van wat ons te wachten staat in deze landen. Helemaal super wat we zien, kan niet wachten.

De weg naar Sierra is adembenemend, lange wegen, bergen in zicht en zonsondergang tegemoet, helemaal te gek.

In het donker komen we aan in Sierra en boeken we een kamer in een soort hotel die meer lijkt op een spookkasteel dan een hostel (erg grappig Jens vond het eng). Alles kraakt en piept en ziet er shabbie uit. Eigenlijk verwacht je dat de vorige gast nog gewoon  in je kast hangt als je deze open doet.

De volgende dag een chilldagje, we doen de was. Dit betekend dat je het wegbrengt en ‘s middags keurig schoon en super goed opgevouwen weer ophaalt (hulde want dan past het ook weer normaal  in je tas). Wat een topdorpje. In de avond ons weer verbaasd over het vele eten wat je hier krijgt en hoe de mensen hier zo klein en dun blijven. De clou blijkt dat ze hier gerechten delen en rustig eten en niet alles binnen een half uur naar binnen schrokken en vervolgens propvol naar buiten rollen.

Was dat een Lama

Vrijdag op weg naar een nationaal park om een nachtje te kamperen in Lihue Cahel. Tijdens het ontbijt spreken we met een oude arbeider die niet stopt met praten, zelfs ik kwam er niet tussen. Hij vertelt ons over een bekende oldtimer rit die we waarschijnlijk bij San Martin gaan tegenkomen, ben benieuwd. De weg naar het park was legendarisch.

We besluiten om binnendoor te rijden. De garmin geeft keurig aan waar je off-road kan rijden maar niet dat er ook iemand woont. Na zo’n 60 km met een grote smile in je helm over de grind en zand wegen te crossen (wonder dat je niet lek rijdt met als die stenen. Andre deze banden zijn top) komen we ineens bij een hek……”he hier kunnen we niet door”…”jawel….” Afijn 30 km over privéterrein en 6 hekken verder, met de gedachte dat je elk moment door een schietgrage gaucho van je motor gehaald kan worden is best spannend.

Uiteindelijk in het bijna donker komen we weer op de goede weg richting het park. Langs de weg zie je ineens een Lama (nog niks gedronken), deze blijken in het wild te leven in dit park. Nu maar hopen dat je ‘s ochtends niet je tent uit wordt gespuugd. We blijken de enige mensen te zijn die kamperen die nacht. Voor het eerst mijn nieuwe tent opgezet in het donker (thuis uitproberen is voor mietjes), wat een top tent, staat in 5 minuten. Gelukkig ging dat snel, want Jens de geoefende kampeerder was al klaar en aan het koken terwijl ik zo’n beetje alles had omgekeerd op zoek naar mijn handige hoofdlamp (die de volgende ochtend keurig naast mijn motor lag). Na een topmaaltijd (pasta en wijn) nog nagenietend van de mooie rit behoorlijk moe de slaapzak in. Off-roadrijden is best inspannend.

Top geslapen en op weg naar het plaatsje Neuqen. De wegen zijn erg slecht met veel gaten in de weg en gewoon hele stukken geen weg, kortom het schiet niet op. we besluiten op de naast gelegen weg te gaan rijden die ze aan het aanleggen zijn. dit schiet op en zelfs de politie keek een beetje schaapachtig toen ze twee motoren over deze weg zagen knallen (het was gelukkig siesta tijd, dus geen zin om ons te volgen). We stoppen onderweg en maken weer dezelfde fout en bestellen twee gerechten, met als gevolg dat er weer een volledige koe wordt binnengebracht.

Na 250 km heerlijk rijden met veel wild onderweg (hertjes, armadillo’s, veel koeien en wilde paarden) en het eten eindelijk is ingedaald komen we aan in het plaatsje Neuqen (verzin je niet). Hostel Belgrano wordt ons nieuwe thuis en is gelukkig vlakbij het beste pasta restaurant in town, want een mens moet goed eten na een lange rit (pffffffff). Het blijkt zaterdag te zijn en wat kan je anders doen in een plaatsje met zo’n naam dan uitgaan. Wat we dan ook natuurlijk doen. Wel even wennen dat je een soort siesta doet voordat je gaat, want het loopt pas een beetje vol rond een uurtje of 3.

Gelukkig worden we na 3 wekkers  op tijd wakker (24.00 uur) en na een verfrissende douche hup het bruizende uitgaans leven in. We gaan naar Bloke een soort verzamelpand van bar cq disco. Wel apart om te zien dat ze het verdelen in een junior gedeelte en en senior gedeelte (zou in Nederland niet werken). Wat een top tent het blijkt het mekka te zijn van alle pocahontas wannabe’s en is rond 4.30 uur volledig vol. Het dak gaat eraf. Niemand spreekt hier Engels. Gelukkig dit geeft ons de  kans om ons onuitwisbaar belachelijk te maken met soort hints spel achtige gesprekken, die niemand begrijpt maar wel erg vermakelijk vinden.

Om half 9 en veel te veel “Corona con lemon vor pabor” is het tijd om eens te gaan slapen. Raar dat in dit land geen shoarma te krijgen is (hier liggen kansen). we onderhandelen in ons hostel met de eigenaar over de uitchecktijd (blijkt 10.30 te zijn) en komen uit op een keurige 13.0o uur. zingend gaan we ons bedje in.

Zondag is een bijtertje na een slordige 3.5 uur slaap en de corona smaak nog duidelijk aanwezig is het inpakken en wegwezen. Dit verloopt vrij soepel en we zijn blij dat we letterlijk om de hoek al weer kunnen stoppen voor enkele liters zwarte koffie.

De rit richting Alumine is in het begin zwaar, maar na een bevrijdend antikater colaatje onderweg begint het rijden toch wel erg mooi te worden en alleen maar mooier. We zijn namelijk  in de bergen aangekomen en de vele wilde paarden onderweg doet het ook goed. Het is niet uit te leggen hoe mooi het is om op je motor hier doorheen te rijden maar je wordt er echt stil van en hoopt dat het niet stopt.

Alumine daar komen we weer veel te laat aan natuurlijk blijkt een plek te zijn die in de afgelopen 150 jaar niet is veranderd en alles straalt rust en gezelligheid uit. We checken in in het enige hostel aan het plein met jawel een restaurant eraan vast. Op het plein blijkt een folklore bandje te spelen die we eerst even bekijken voordat we een welverdiend diner beginnen.

Het restaurant topt de dag echt af en alles klopt, het eten is fenomenaal goed en de bediening nog beter. Het verwarmde glas waar het afsluitende cognacje in werd geschonken zegt genoeg, deze mensen weten hoe het hoort.

Moe maar ontzettend voldaan na een zeer intensieve off-road rit…

Met een grote smile en moe maar voldaan gaan the j’s neer in Alumine.

Stay tuned voor de volgende week.

16 comments

Eerste week

Jawel de eerste week van de J’s is een feit en wat een week. hieronder een samenvatting :

Mr Odinga en Mr Huls you are delaying the flight

De reis begon in elk geval erg grappig want tijdens het traditionele biertje op schiphol hoorde we bovenstaande tekst.
Na een best groot glas bier adje te hebben getrokken om 7 uur ‘s ochtends en wat ren en vliegwerk waren de J’s toch echt op weg om de droomreis te starten die zij al zo lang van plan waren. (by the way Iberia en eten gaat niet samen)

Aangekomen in Buenos Aires zien we meteen een Africa Twin buiten staan, dit moet een teken zijn. Onze eerste slaapplek is bij onze contactpersoon Sandra van Dakar Motos, zij is de held die ons gaat helpen om de motoren weer van de douane terug te krijgen. Bij aankomst in een beetje shabby buurtje net buiten de stad blijkt het een garage te zijn met een prima stapelbed. Hier ontmoeten we ook een pools stel die op het punt staan om 3 jaar lang met de motor de wereld rond te trekken, geweldig… Na wat uitgewissel van belangrijke info (die zij natuurlijk wel hadden) hebben we ons in het stapelbedje gevouwen…..

Goodmorning, we have big problems with the bike

Dit was de eerste zin van Sandra die rond een uurtje of 7 naast ons stapelbedje stond, gelukkig vroeg ze daarna of we zin hadden in koffie. Het bleek dat onze namen niet goed op de airway bill stonden vermeld en dat het hiermee nooit ging lukken om de motoren terug te krijgen. Na een telefoontje met Frank en Martijn van Cyberfreight (toppers) die meteen de bill hebben aangepast was Sandra en wij natuurlijk ook weer blij.

Vrijdag zouden de motoren pas komen dus hup de stad in om een hostel te zoeken met bedden waar we ook inpassen en de stad te verkennen. Hostel was zo gevonden in Palermo en het eerste broodje Lomo was ook meteen thuiskomen. Kortom laat de stad maar komen.

En wat doe je dan zo’n eerste avond… na een enorm diner met veel wijn en 5 uur tijdsverschil….juist slapen en heel lang. De volgende dag maken we het goed om na een heerlijke dag in de stad een concert van Maceo Parker mee te pakken in de Gran Rex theater.

Wat was dit een gaaf concert. Daarna nog even een kleine versnapering in San Telmo.

It is not possible to get them today, but for 100 dollar extra maybe we can...

Na wat heen en weer bellen en kijken op het tracking systeem blijken de motoren iets later binnen te komen dan gepland, wat ons problemen kan opleveren om ze de zelfde dag nog los te krijgen. Sandra de held was goed bezig met het omkopen van een paar douane beambten die zoals verwacht eerst niet mee wilden werken maar voor een extra 100 dollars kan een hoop… wat een topland… En jawel in de middag was alles geregeld en nogmaals hulde voor Sandra van Dakar Motos, zij kreeg het zelfs voor elkaar dat alle niet benodigde materialen (krat etc) daar konden blijven liggen en dat we de motoren in de hal weer in elkaar konden sleutelen.

Even terug naar het moment dat je de hal binnenloopt en je de motoren weer ziet staan, is een beetje te vergelijken met je eerste fiets tijden sinterklaas of de 2-1 van van basten tegen Duitsland.

Het ophalen verliep erg soepel (we waren op het ergste voorbereid), zelfs het wachten op benzine (was op, verzin je niet) kon hier niks aan af doen. Het wegrijden was een ander verhaal. Eerst wilde 1 twin niet starten… slik en nu…. beetje zekeringen kijken en aaien en hup daar deed hij het weer, wellicht nog wat geschrokken van de vlucht. Buiten bleek dat we 2 enorme deuken hadden in het voorspatbord en alles aanliep. Bij het benzine station als twee McGyvers de spatborden met een aansteker en een schroevendraaier weer in de normale vorm gekregen en eindelijk mochten we richting Buenos Aires stad gaan rijden.

Rijden in Buenos Aires is helemaal te gek, 8 baans 1 richting en alles is geoorloofd. Links rechts vooruit of achteruit inhalen alles kan… hand op de toeter en gas…. Gelukkig konden we de twins in een soort voortuintje van het hostel proppen zodat ze keurig achter een afsluitbaar hek stonden. Wat een dag, twee blije J’s, twee motoren op hun plek…. let the games begin…

We hadden besloten om nog wel even van alle geneugten van een weekend in Buenos Aires te genieten en rustig alles te herpakken etc en kijken of we alles op de motoren kunnen krijgen want dat hadden we natuurlijk nog niet geoefend in Nederland. De mensen in de stad reageren trouwens super op de motoren, duimen omhoog en foto’s maken. In het kort het weekend was super gezellig, zeker de ongelooflijke voetbalwedstrijd Boca Juniors tegen Colon (3-1). 90 minuten alleen maar zingen en los… geweldig… maar nu is het wel tijd om te vertrekken we kunnen niet wachten.

Day 1 the J’s Road Trip

Even een achterbandje opsturen in Buenos Aires moet je niet onderschatten, na 2 correo’s te hebben gezocht en gevonden komen we uiteindelijk bij de internationale terecht. In de rij van wel 200 man na half uur wachten besloten de band maar mee te nemen, kunnen niet wachten te gaan rijden. Komen we een argentijnse variant van Commissaris Rex tegen die ons vriendelijk naar de afdeling ‘versturen’ leidt… M’n, 2 man in de rij schiet toch iets meer op… En gelukkig is onze spaans top en na een vloeiende “Wij Postzegels en gracias” is er een band richting Cuzco, Peru.

Wow wat is dit gaaf eindelijk de stad uit en op weg naar Pinamar, de wegen zijn fantastisch je kunt zover kijken als je wilt en de lucht is geweldig. Verkeer is er bijna niet. Na 400 KM wordt de lucht toch wat grimmiger en donker en hebben we windkracht 10 zijwind. zijwielen waren welkom geweest. we eindigen in San Clemente in een hotel aan het strand. Perfect einde van een eerste rijdag, uitzicht op zee en een goed glas wijn……

Stay tuned, nu eerst weer even sturen, dan zijn we zo weer terug met meer….

31 comments

Only one week left!

Only one week left, but hey! It will turn out fine, we are prepared!

3 comments


We support dance4life

Please visit our sponsors:
Bruggeman Motoren REV’IT SHOEI MRS Carrosseriebedrijf Go Pro Eureka Carl Denig Garmin Lidali Webdesign and webmarketing