Geef een bijdrage aan Dance4life

The J's Road Trip

RSS Feed
Following Jan and Jens in their Motorcycle Diaries

Chili

Chili

Zondag 3 okt

Daktari city

Na 17 km meter prachtig niemandsland rijden we een metamorfose in genaamd chili. Het is een stuk groener en jawel Nederlandse koeien langs de weg. We stoppen in Entre Lagos om een paar empanada’s te eten en door te rijden naar Valdivia. We vinden een soort pipilangkous huis waar de twins binnen kunnen staan en met een spitting image van beulah ballbreaker (ken je klassiekers… lerares in porky’s pretpark) als host. Top bedden, jens deze keer in het grote bed (van die oosterijkse met 9 dekens, waar je zo lekker in weg zakt). We dopen deze stad tot Daktari city, echt de helft van de bevolking hier kijkt scheel, zelf onze huiskat.

Na het zoeken naar een op maat gemaakte oordop van Jan op de plaatsen waar we naar hostels gezocht hebben (helaas niet gevonden), gaan we de binnenstad in en maken we ouderwets een blunder met het omrekenen van euro’s naar chileense peso’s en pinnen maarliefst omgerekend een slordige 750 euro, totale onzin maar je zal t maar nodig hebben. Gelukkig maken we in een geinige pub kennis met Kunstmann bier, een heerlijk lokaal biertje wat een favoriet wordt in Chili. Na wat eten van een gerecht met normale afmetingen (gooo) gaan we onze eerste nacht in in Chili. Daktari welterusten….

Maandag 4 oktober

Honden en laarzen

Na een supernacht van 10 uur knock out in onze comfi bedden, pakken we in en gaan we op zoek naar de Valdivia markt (enige atraktie in town). Geniaal,hier zitten de zeeleeuwen-honden en pelikanen gewoon te wachten op het afval van de visboeren.

We parkeren de twins bij de markt en zijn meteen een bezienswaardigheid bij de lokale zwervers. Na het ontbijt van een onvermijdelijk visje is het tot ziens valdivia en gaan we op weg voor een slordige 400 km richting Pucon, adventure capital van Chili.

Op aanraden van onze Garmin GPS (kaart chili blijkt niet echt betrouwbaar) doen we een shortcut en belanden we op een mega slechte baggerweg. Als je luiken net open zijn is het even aanpassen,maar we sturen er eigenlijk als twee ervaren off-roaders doorheen (links..rechts slinger en glibber) . Opeens hoor ik jens achter mij iets gillen vanuit zijn helm en hij knalt langs me en ik hoor “Hooonnnnddddddd”en ik zie een behoorlijk geïrriteerde herdershond een poging wagen om jens van zijn laars te ontdoen. Wat blijkt gedurende deze hele reis maakt de uitlaat van Jens iets los bij alle honden in zuid Amerika, erg geinig.

El Refugio wordt ons nieuwe thuis in Pucon, bij binnenkomst is het meteen thuiskomen, openhaardje aan, hangmat in woonkamer… top hostel met een Nederlandse eigenaar genaamd Peter, motoren kunnen veilig achter huis staan.

s’ Avonds uitgenodigd door een paar plaatselijke 20-jarige franse tourguides gaan we aan een welverdiende wijnmeuk uit een pak (het liefst zo goedkoop mogelijk probeert er nog 1 volkomen onnodig uit te leggen) en na een paar afsluitende hotdogs gaan we slapen.

Dindag 5 oktober

Met blauwe ballen in de hotsprings

Heerlijk uitgeslapen en besloten om te gaan paardrijden vandaag. We krijgen een paard die bij ons past.. en na het zien van jan wordt er meteen een paard gehaald zodat hij niet met zijn voeten op de grond komt. We krijgen beiden een vrouwtje.. jens krijgt een pittige en jan een pittige bitch. Beide paarden proberen elkaar de gehele weg dan ook te bijten (hoe geinig). Onze motoren met 750 pk blijken een stuk beter te luisteren dan de 1 pk. Die van jens probeert hem er steeds af te gooien en die van jan is gewoon een bitch. Maar paardrijden is te gek hier en het hard rijden en zacht rijden gaat ons goed af, daartussenin levert de nodige pijnlijke momenten op die ons nog een paar dagen zal bijblijven…au. Ons nageslacht is geen zekerheidje meer. ‘s Avonds lopend als lucky luck met een paar schrale dijbenen eten we de beste spareribs ooit klaargemaakt in een hout gestookte oven. Daarna besluiten naar een nabijgelegen hotspring te rijden ondanks dat we erg moe zijn, maar wellicht dat het goed is voor de opgelopen schade tijdens het paardrijden. Bad idea… Jan zijn achterlicht is kapot, het gaat hard regenen, kunnen het niet echt vinden en het is steenkoud. Na 30 minuten vloeken in onze helm vinden we uiteindelijk de hotsprings. Bij de ingang laat Jens uit pure vermoeidheid zeer verrassend zijn motor nog vallen en gaan richting hotsprings. Om de grote vraag What the F*ck doen we hier? nog groter te maken stappen we in een luke warm (ipv Hot) bad en drinken ons meegebracht blikje op. Na 30 minuten blauwbekken komen we daar onze nieuwe roomies tegen uit israel en genieten van een goede wijn uit fles in een ditmaal Hot spring……….Toch nog een good idea….

Donderdag 7 oktober

Meters maken op de Panamericana

De nacht was kort. Tip, deel nooit een kamer met een 1 meter 50 lange tourguide die normaal gesproken op 4000 meter werkt en astma heeft, die snurkt met gemiddeld 150 decibel zonder enige vorm van ritme. Licht geïrriteerd vertrekken we richting het noorden met als doel het bereiken van de wijnstreek. Na een tussenstop in Temuco voor een lunch waar jens overigens de wastafel bij gebrek aan papier als bidet aanziet (achteraf grappig als je in plaatjes denkt) rijden we door naar Santa Cruz (hallo wijngebied). Na 650 km sturen eten we een heerlijk visje die we natuurlijk afblussen met een heerlijke carmenere (ja ook rood mag bij vis).

vrijdag 8 oktober

Vino Vino en Vino en een heel blij ei.

Best indrukwekkend om te zien wat een aardbeving die recent heeft plaatsgevonden hier voor schade heeft aangericht. Op het plein staat alleen nog een gevel van een kerk en verschillende huizen en wijnhuizen zijn verwoest. Bij het wijnhuis Montgrass die we als eerste bezoeken hebben ze o.a.300.000 liter wijn verloren door de tanks die tijdens de aardbeving waren omgevallen (doodzonde wetende dat de Intriga wijnen hier ook vandaan komen). Na de tour rijden we door naar een van de beste wijnhuizen in de buurt Lapostolle. Geweldig om door die wijnvelden te gummen. We voelen ons hier aardig thuis en willen nooit meer weg….

Keurig met 0,05 promille rijden we toch maar naar huis. Het is tenslotte vrijdag en de voetjes kunnen van de vloer, dat betekend hier op zoek naar een zaaltje met muziek. We ontmoeten een plaatselijke mafia zoon en de avond gaat los. Halverwege de avond komt er een breed lachende mafkees die wij nooit zullen vergeten (lees smile van oor tot oor) naar ons toe, die ik denk de grootste fan is van het nederlands elftal ooit en nu eindelijk voor het eerst in zijn leven 2 nederlanders ontmoet, hij kan zijn geluk niet op en na 45 minuten meegezongen te hebben met hollanda. hollanda, knuffels, tik m aan…. etc etc weten we dit blije ei af te schudden. Om 5 uur gaat t licht aan en ook weer uit.

zaterdag 9 oktober

Hoezo hellingproef

Niet te geloven maar we weten een beetje brak toch binnen een uur te vertrekken. Vreselijk mooie tocht door wijnvelden, bergen en kronkelwegen. We lunchen in een klein plaatsje waar jens een fout garnaaltje doorslikt en al na een uurtje begint te pruttelen. De binnenkomst in Valparaiso is schitterend, wat een stad, alle straten zijn steil, elke hoek is anders met kunst overal waar je kijkt, er zit eigenlijk geen lijn in. We gaan op zoek naar hostal Carocal die ergens in een straatje omhoog blijkt te liggen. Stel je de steilste parkeergarage voor en doe dat x 2, die rij je in en na 500 meter houdt de weg op… en dan moet je dus weer achteruit omkeren, dit is heel normaal in Valparaiso. Gelukkig doen we dit met twee vingers in onze neus en de billen strak dichtgeknepen en vinden we al snel het hostal. Na wat aandringen en flirten met de dame achter de receptie is er opeens wel plek en mogen we ook de motoren in de binnenplaats parkeren. (parkeren in steile straten is niet fijn namelijk). Jens besluit om het gevecht aan te gaan met het foute garnaaltje en gaat er vroeg in, Jan doet een verkenningstocht in de stad tot in de kleine uurtjes. Wat een mooie stad…

zondag 10 oktober

Toeval bestaat niet

Valparaiso blijkt een bolwerk te zijn van kunstenaars die de vrije hand hebben om alles te schilderen waar ze zin in hebben. Super mooi.

In de middag jawel dat geloof je niet komen we de tourguide uit het wijnhuis Montgrass uit Santa Cruz tegen. Na een grondige introductie met hem en zijn vrienden in al hun favoriete cafe’s in valparaiso en Villa del Mar (ligt ernaast) weten we tegen zonsopgang toch het hostal weer te vinden.

Maandag 11 oktober

chillllllllldagje in Valparaiso.

Dinsdag 12 oktober

Op tijd remmen is best handig

We gaan richting Vicuna, een waanzinnig mooie rit dwars door de bergen en volledig off-road. Heerlijk gas erop en spelen. Onderweg komen we door hele kleine plaatsjes waar ze ons soms een beetje raar aankijken. Zoals al eerder zijn we niet zo goed in tijden en belanden midden in de bergen met nog 70 km off-road voor de boeg in het donker. Het wordt een gevaarlijke maar o zo mooie tocht

Opeens ziet Jan Jens ergens stoppen en naar iets wijzen. Nieuwsgierig zoals jan is kijkt naar de aangewezen plek maar vergeet genoeg te remmen en ramt gelukkig erg zachtjes achterop de motor van jens…. De vos waar jens naar wees is waarschijnlijk me tranen in zijn ogen lachend weer weggelopen. Hallo Vicuna. Een stadje met als trekpleister een sterren observatorium, maar de heren besluiten te kiezen voor een pizza en goeie fles wijn. We komen een topstel tegen die in Australië gewoond hebben met een kleine pizzeria, waar we alleen kunnen eten, we scoren ergens anders een flesje wijn en een paar glazen en avond is weer compleet.

woensdag 13 oktober

Ole Ole mijnwerkers worden gered

De dag begint ruk, motor van jan wil niet starten en na een uur of 2 pielen kunnen we weer op weg, de accu wordt door iets leeg getrokken, kortom negeren en verder rijden, lossen we later weer op. De bedoeling is om naar Copiapo te rijden maar dat blijkt iets te ver en we eindigen in een gat genaamd Vallemar. De tocht erheen is wel super, langs de kust. Gek genoeg is alles vol in dit gat en zijn we genoodzaakt om tegen een belachelijk bedrag een kamer in een echt hotel te boeken. Die avond wordt er historie geschreven en worden er 33 mijnwerkers uit de grond gehaald in Copiapo. In Vallemar gaat iedereen de straat op om al toeterend het te vieren (rare jongens die chilenen).

donderdag 14 oktober

U bent een journalist? tuurlijk…..

We gaan naar Copiapo en onderweg komen we mega veel vrachtvervoer tegen met belachelijke grote vrachten, wel mooi om te zien dat dat hier gewoon kan. In Copiapo komen we twee motorliefhebbers tegen ( BMW 1200 GS en een KTM 990 Adventure), zij geven ons veel erg goede tips over hoe we door noord chili heen moeten komen en hoe de wegen zijn, waar nog benzine te krijgen is en nog meer handige tips. We besluiten om nog even een kijkje te nemen bij de mijn waar gisteren de 33 mijnwerkers zijn gered. Dwars door de woestijn komen we bij een politiepost die ons de weg sperren en na wat Viva Chili en “hoezo, wij moeten er gewoon door” rijden we het terrein op. Er staan nog erg veel tv ploegen en we worden tegengehouden bij nog een controle post. Hier horen we dat er alleen journalisten nog door mogen. Gelukkig heeft jan nog een valse perskaart ooit gekocht in Bangkok en na het parkeren van de motoren lopen we voor poging twee naar de ingang. Na vreselijk belangrijk kijken mogen we door en bekijken t terrein waar dit wereldnieuws zich de afgelopen maanden heeft afgespeeld, hoe geinig is dit, we eten zelfs mee in de perstent en niemand die zich nog afvraagt of wij er wel behoren te zijn, midden in de woestijn met een motorpak aan… hahaha topper.

We gaan door en na een super mooie rit en natuurlijk weer in het donker komen we aan in Pan de Azucar (oftwel suikerbrood). Idylisch kampeerplekje in een baai aan het strand tussen bergen in…..helemaal te gek. We zetten onze tent op (altijd leuk in het donker), maken een kampvuurtje, koken een koningsmaal en proosten op een topdag.

Vrijdag 15 oktober

Antofagadver

Wakker worden met de zee op de achtergrond blijft een heerlijk iets. Naast de tent zitten wel een stuk of 10 aasgieren dat is dan weer minder (weten zij iets wat wij nog niet weten?). We pakken in en besluiten route 1 langs de kust te nemen met als doel Antofagasta. Hoe mooi kan een route zijn. Stijle zwarte bergen aan de ene kant en rode aan de andere, heel veel heerlijke lange bochten en af en toe komt de zee weer in zicht, super mooi. We komen zelfs een paar groepen andere motorrijders tegen en dan na circa 400 km…..rij je ongeveer de lelijkste stad in van chili, hallo antofagasta. Onderweg was de kilometerteller van Jens nog kapotgegaan wat o.a. betekent dat je niet meer kan zien hoeveel km je nog kunt rijden op je tank (kan best lastig zijn in een woestijn). We gaan naar hotel Brazil, wie weet fleurt het ons gevoel van de stad een beetje op (helaas). Gelukkig hebben ze een garage waar we kunnen sleutelen. s’ Avonds gaan we vroeg slapen met een hele mooie rit nog vers in onze gedachten.

zaterdag 16 oktober

Heupen van rubber

We besluiten om een dag te blijven om het een en ander te regelen. Eerst sleutelen we als 2 profs aan de motor van jens en komen er achter dat er een plastic-ring kapot is. We stropen de stad af maar zelfs met hulp van een plaatselijke held en zijn vriendin kunnen we niks vinden, hebben zelf een motor uit elkaar gehaald in een garage om te kijken of dat onderdeel zou passen hahaha je kunt hier echt alles maken. Die middag berusten we in ons lot en chillen even. O ja mocht je ooit naar de kapper gaan, zorg dat je de taal spreekt of een topper bent in hints, zodra je uitbeeld dat er een klein stukje af moet dan kan het zijn dat je zomaar je krullen mist. Rukkers. Het is zaterdagavond dus wat kan je doen…. we gaan lekker eten en na een mega black russian (verkeerd besteld) belanden we in een enorm winkelcentrum met disco (Salsa Moreno) ook hier blijkt dat nederlanders hele andere heupengewrichten hebben dan de zuidamerikaanse en na een paar uur hollands volksdansen gaat t licht aan en gaan we richting huis ( tip, neem altijd een kaartje mee van het hostal, kan zijn dat je spaans echt onverstaanbaar wordt in de ochtend)..

Zondag 17 oktober

Atacama woestijn, een makkie

Volledig fris en fruitig worden we wakker (oef en au) 8 uur hebben we niet helemaal gehaald maar rond 10.30 zijn we toch echt onderweg voor een 350 km rit dwars door de woestijn (motor kan circa 4oo km op een tank doen en te belazerd om een extra tankje mee te nemen). Dit is weer een onbeschrijfelijke rit dwars door Valle de Luna (Moon Valley) en Valle de Muerte (Valley of Death). Gelukkig rijden we met een kater door de droogste plek ter wereld. Na 260 km verspringt opeens de Garmin en geeft aan dat we nog 180 km moeten (oeps dat is te veel). Jawel we zijn verkeerd gereden en hebben een afslag gemist, midden in de woestijn (best lastig terwijl je maar 2 afslagen behoeft te hebben die dag, 1x links en 1x rechts). Gelukkig komt er een truck uit het niks die ons de juiste weg wijst. We slaan een weg in richting San Pedro de Atacama die gelukkig maar 105 km off-road is…we gaan t halen met onze benzine yahoo. Niemand kom je hier tegen, wel af en toe een splitsing zonder bord hahaha tja welke neem je dan. Gelukkig nemen we de goeie en komen we via Valle de Luna binnen in San Pedro de Atacama. Hostel Soncheck bied ons onderdak en we krijgen een kamer met eigen kat. Een chill dorpje waar de hippies duidelijk hun sporen hebben achtergelaten.  Met een pasta en een gezellig biertje met wat andere reizigers sluiten we de dag af…

Maandag 18 oktober

Kijk mam zonder handen….

Relaxed worden we wakker en na een heerlijk ontbijt ruilen we onze lonely planet Chili om voor een Bolivia exemplaar en halen we voor t sfeertje nog een landkaart erbij (deze blijkt achteraf een soort fantasiekaart te zijn wat niks klopt qua wegen). Na een gebruikelijke skype sessie met het thuisfront komen we twee gezellige Nederlandse dames tegen en besluiten met ze naar Laguna Cejun te rijden. Dit is geinig, het is zo zout dat je kunt blijven drijven met je handen en voeten tegelijk omhoog. (ps mocht je ooit besluiten om ook in zo’n zout meer te stappen, weet dan zeker dat je geen wondjes hebt en neem water mee om je af te spoelen aiai).

Volledig strak getrokken van het zout rijden we  onder het genot van een zonsondergang weer terug. Zwembroek in de hoek gezet (niet dat ie smerig is, maar om aan te geven hoe zout t was) kleine siesta en een hapje eten. Kortom eerste dag San Pedro was een goeie.

Dinsdag 19 oktober

Pas op explosieven…..

We hebben een infobron gevonden die ons kan helpen om op de juiste manier Bolivia in te gaan, te weten Andres ( jawel ook een africa twin rijder) tourguide in San Pedro. Zijn beste tip over de telefoon die dag was….. niet off-roadrijden rondom de stad want er liggen nog landmijnen… aha altijd lekker want we stonden net op het punt een stukje te gaan sturen.

Als alternatief hebben we beide onze achterbanden (met de hand) verwisseld. Best lastig, maar zonder binnenbanden lek te prikken deze keer, binnen 2 uurtjes een paar nieuwe noppenbanden, klaar voor Bolivia.

Verder vullen we de dag met compleet niks en dat gaat ons verbazend goed af….

Woensdag 20 oktober

Ai ai ai Holanda

Vanwege onze goede communicatie skills en oplettendheid natuurlijk vergeten te vertellen dat we een paar nachten langer blijven, met als gevolg dat we een ander hostel kunnen gaan zoeken. Gelukkig is er plaats bij de buren wat erg goed uitkomt want daar kunnen we op een privé parkeerterrein lekker aan de motoren sleutelen. Andres geeft ons naast erg goede tips ook een lesje onderhoud aan de motoren. De gevleugelde uitspraak van die avond waar hij met twee vingers in zijn neus een stuk of 8 kleine aankomende probleempjes aan de motoren wist aan te wijzen “ai ai ai Holanda”.  Kortom zelfs op onze leeftijd leren we nog steeds. Tot het punt dat onze medebewoners het geluid van de motoren zat waren lekker gesleuteld.

Donderdag 21 oktober

Wat is bougiesleutel in het Spaans?

Na ons sleuteldagje van gister blijkt dat we een niet al te handige bougiesleutel hebben meegenomen en we gaan met een woordenboekje op zak in het nabijgelegen plaatsje Calama (80 km) op zoek naar een goeie. Dit blijkt een lastige, ten eerste is het niet uit te spreken en ten tweede niet te vinden. Om de dag goed te maken verwennen we de motoren met een welverdiende wasbeurt. We verwennen onszelf die avond met een goeie Malbec uit Argentinië.

Vrijdag 22 oktober

Hallo Bolivia and goodby Chili

We hebben er zin in en staan al vroeg bij de douane om een tot ziens stempel te halen. Er blijkt een behoorlijke rij te staan en bij het zien van alle warme kleren die men aanheeft bekruipt het gevoel dat we het weleens erg koud kunnen gaan krijgen. Andres rijdt met ons mee naar de grens, erg leuk ritje op 4500 meter en het gaat nog hoger worden. De douane post van Bolivia is niet meer dan een uit de kluiten gewassen hut. We nemen afscheid van Andres en gaan met een grote smile de zuidelijke route in die echt iedereen ons heeft afgeraden vanwege de moeilijkheidsgraad van de wegen… maar ja wat kan je doen een koppige fries en jan……….

Posted in Reisverhalen.

2 comments

Previous Post:  

2 Replies

  1. Hidde Dec 4th 2010

    Ha, ha, met name de info over de overal gedronken wijn is top!

  2. Beenen Dec 6th 2010

    heerlijk die sterke verhalen. Hoe is het nou in Colombia? En aftellen inmiddels…


Leave a Reply



We support dance4life

Please visit our sponsors:
Bruggeman Motoren REV’IT SHOEI MRS Carrosseriebedrijf Go Pro Eureka Carl Denig Garmin Lidali Webdesign and webmarketing